دانلود آهنگ باختم مرتضی اشرفی بسیار احساسی و غمگین با کیفیت 320 Morteza Ashrafi, Bakhtam تا هر حرفی بهت زدم گرفتی دست پیش تا هرجایی که تونستی زدی هی نیش صدام در نیومد قلبمو زدی آتیش واست چی کم گذا

این متن اولین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. مرد خردمند هنر پیشه را، عمر دو بایست در این روزگار، تا به یکی تجربه اندوختن، با دگری تجربه بردن به کار! اگر همه ما تجربیات مفید خود ر

این متن دومین مطلب آزمایشی من است که به زودی آن را حذف خواهم کرد. زکات علم، نشر آن است. هر وبلاگ می تواند پایگاهی برای نشر علم و دانش باشد. بهره برداری علمی از وبلاگ ها نقش بسزایی در تولید محتوای مفید

شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید: <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">

نباید غم یک نفر رُ ساده گرفت. نباید از کنار کسی که با نگاه پر غم میاد سمتت، ساده بگذری. الکی نیست؛ چرا عادی شده درد ُ غم ؟! چرا می بینیم و کاری نمی کنیم ؟! ساده نیست اشک ریختن، نباید ساده گذشت از کنار کسی که داره دردشُ میباره؛ چه بلایی سرمون اومده که اینقدر نا مهربون شدیم ؟! چه بلایی سرمون اومده که

لذت بردن، دل خوش می خواهد و هیچ چیز نمی تواند آدم افسرده را شاداب کند. با پدر دراز کشیده ایم زیر آسمان و به صدای ناظری گوش می دهیم. گریه کن که گر سیل خون گری ثمر ندارد ... آسمان را نگاه می کنم باد خنکی می وزد؛ درختان با آهنگ هماهنگ و ملایمی به این سو و آن سو می خزند و صدای گوش نوازی با موسیقی انتخاب

عکس برادر زاده ام را نگاه می کنم. دارد میخندد، مِهری در چشمانش هست که مهربانی پدر را تداعی می کند. فکر می کنم به کودکی خودم، زمانی که پدرم را محکم در آغوش می کشیدم، زمانی که با تمام توانم بالا می پریدم و میخندیدم. زمانی که زمان، برایم مفهومی نداشت؛ به گذشته، آینده یا حال توجهی نداشتم ... حالا مدتی س

ساعات اول شب بود، آرامش داشت؛ می توانست انعکاس پرتوهای ماه را در آسمان شب تماشا کند. احساس خوبی داشت بدون آنکه دلیلش را بداند. کم کم هوا تاریک تر می شد و شب نمایان تر ... چشمانش را بست؛ عضله های مغزش شروع به انقباض کردند ... لحظه ای فکرش خالی شد. سکوت بود ... تاریکی مطلق بود ... صداهایی از دور شنیده

کل دیشب رُ خواب به چشمام نیومد ! صبح، پر انرژی تر از همیشه، خندان لب ُ مست، غزل خوان ُ اینا، به صبح گ* انگیز بهاری سلام و درود فرستادم و بعدش گوشی رُ برداشتم زنگ بزنم دانشکده برای یه کار اداری و سه تا امضا که دو روز کاری زمان کمی بود براش و خب انجام نشد ! با دو نفر صحبت کردم و هر دو اینقدر خوش اخلاق

دلم می خواست تنها برم، وقتی فهمید بودن یا نبودنش برام فرقی نداره، کلی معذرت خواهی کرد و گفت نمی تونه بیاد. آماده شدم، هر لحظه استرسم بیشتر میشد؛ فکر می کردم تا چند ساعت دیگه میرم تو جمع و " باز " احساس تنهایی می کنم. فکر می کردم حتماً باز حالم بد خواهد شد از رفتار آدم ها، فکر می کردم حتماً باز غمگین

دنبال قلم بودم، اما نمی دانستم برای چه ! دست بردم در جیب کوله پشتی ام، مکث کردم و نگاهش کردم ! پر است از کتاب هایی که باید به خانه ببرم ! یادم آمد من باید بروم ... آن طرف تر چمدانم را دیدم که پر شده از لباس و کمدی که تقریباً خالی ست ! تصمیم داشتم فردایی که امروز باشد به خانه بروم، اما پیشنهاد هم اتا

دیروز صبح همین موقع بود که داشتم فیلمی می دیدم در مورد اینکه پس از مرگ چه اتفاقی میفته ! کل فیلم از نگاه یک پسر بود که اوایل فیلم کشته شد و ادامه ی ماجرا از دید روح اون پسر روایت میشد ... در واقع دوربین، چشمان پسر بود و همه ی اتفاقات قابل درک بودند ! فیلم بسیار توهم زا بود و شما با دیدن فیلم، غرق می

" هر آدمی برای خودش شان و غرور داره، آدم زخمی میشه بهش توهین میشه؛ آدم همه ی اینا رُ تحمل میکنه تا لحظه ی آخر، اما وقتی آدم پشت سر هم بد میاره، بهتره قید این دنیا رُ بزنه و بره؛ اما با غرور ... " بخشی از فیلم یکشنبه ی غم انگیز ! + حرف من بسط دیالوگ فیلمِ؛ من میگم گاهی خود بودن و زندگی کردن، تن دا

فکر می کنم ارتباط تنگاتنگی بین خود آزاری و کمال طلبی وجود دارد ... ! * آدم های ایده آل گرا از نوشته های خودشان بیزارند، گاهی فکرشان می رود سمت پاک کردن همه ی نوشته هایشان؛ احساس می کنند پای نوشته ها روی گلویشان درست در مرکزی ترین نقطه، جایی که هوا وارد و خارج می شود، قرار گرفته و نفس کشیدنشان را مخ

چند شب پیش پسر بچه ی رویاهایم سراغم آمد. نیمه شب بود، خوابم نمی بُرد، انگشتان دو دستم را به هم قلاب کردم، دستانم را کشیدم و خمیازه ای از پس آن؛ که پسرک آمد. مثل اینکه انتظار آمدنش را نداشته باشم، شوکه شدم و نفسم بند آمد. چشم هایم را بستم. پسرک در مرکز دایره ای از آدم ها گیر افتاده بود. هر کدام او را

کل شب در جنگ با خودت هستی، موفق می شوی خودت را ساکت نگه داری و چیزی ننویسی؛ از افکارت، از دغدغه هایت و همه ی چیزهایی که در ذهنت می گذرند. نمی دانم، این تحمیل ِسکوت، آدم را تنهاتر نمی کند ؟ باید سکوت کنم و چیزی ننویسم، احساس تنهایی می کنم و خود آزاری به من اجازه ی خواب نمی دهد ...

زندگی مسخره ی خودساخته ام، آزارم می دهد، شب ها تا دیر وقت فکر می کنم به بیهودگی خودم و اینکه اگر قرار نیست شرایط بهتر شود، اگر به بهبود وضعیت امید ندارم، پس چرا هستم ؟ یا تا کِی باید ادامه دهم این اوضاع را ؟ و روزها پتو را روی سرم می کِشم و چشم هایم را باز نمی کنم، آنقدر در رختخواب می مانم تا حالم ب...

مدتی قبل یکی از دوستان بلاگر که او هم مثل من، دنبال سکوت است ( و البته که من در زمینه ی هوش، انگشت کوچکش ُ یه تار موش ُ اینا هم نمیشم ! ) از این فضای شلوغ بیان، کوچ کرد به بلاگفای درب ُ داغان ! کوچ کرد تا بتواند راحت تر بنویسد؛ من همان جا برایش پیغامی فرستادم و در آن نوشتم دلم می خواهد از تو تقلید ک

در یک عصر جمعه که هوا سرخابی ست و فضا با صدای پرندگانی که دور می شوند، رو به خاموشی می گذارد؛ من چشمانم را می بندم؛ به روزهای رفته فکر می کنم، به آدم هایی که رفتند، به لحظه های شادی که خاطره شدند و به همه ی دلخوشی هایی که پَر کشیدند، دور شدند ُ رفتند برای همیشه ... غم انگیزترین موزیکی که در گالری دا

این روزها بواسطه ی ایام نوروز و ناتوانی ام در بهانه آوردن برای بیرون نرفتن و در جمع حاضر نشدن، یک آدم اجتماعی و " خوب " ( در حقیقت نسبی آن ! ) شده ام. مدت ها بود در هیچ جمعی حاضر نشده بودم و همین کناره گیری از جمع، از من یک آدم ترسو ساخته بود. کم کم ترسم از اجتماع از بین رفت و حالا خیلی معمولی رفتار